NOTA: Este texto saqueino do blog que o escritor e xornalista George Monbiot ten no guardian.co.uk. É unha entrada do 23 de febreiro deste ano. Tiña a tradución practicamente lista desde hai meses, pero quedou perdida debaixo dunha morea de arquivos. Recupéroa agora porque o tema do que fala segue sendo de perigosa actualidade.

A industria tabaqueira utilízao, a US Air Force quere facelo...astrotufing- a utilización dun sofisticado software para esmagar a opinión da xente nos foros de internet - está en ascenso. Como o paramos?


Cada mes hai máis evidencias que suxiren que os comentarios online en fíos e foros están sendo secuestrados por xente que non é quen di ser.

O anonimato da web achega ás empresas e aos gobernos oportunidades douradas para levar adiante operacións de intoxicación: falsas campañas de base que crean a impresión de que un gran número de persoas están a solicitar ou a oporse a determinadas políticas. Este engano é máis probábel que apareza cando os intereses das empresas e os gobernos entran en conflito co interese xeral. Por exemplo, hai unha longa historia das compañías tabaqueiras creando grupos de astroturf para combater os intentos de regulación.

Despois do que escribín en decembro sobre o astroturfing online, contactou comigo un soplón. Era parte dun equipo comercial empregado para infestar os foros de internet e os fíos de comentarios en nome de clientes corporativos, promovendo as súas causas e discutindo con calquera que se opuxera.

Como o resto do seu equipo, finxía ser un desinteresado membro do público. Ou máis ben, para ser máis precisos, como unha multitude desinteresada de membros do público: empregaba 70 perfís tanto para evitar que o detectasen como para xerar a impresión de que había un apoio xeneralizado para os seus argumentos pro-empresariais. Revelarei máis información que me contou cando remate a investigación na que estou a traballar.

Semella que estas operacións están máis estendidas, son máis sofisticadas e están máis automatizadas do que puideramos imaxinar. Un grupo de hackers políticos obtiveron unha serie de e-mails dunha firma de ciber-seguridade estadounidense chamada HBGary Federal que suxerían que se está a desenvolver un importante arsenal tecnolóxico para afogar as voces da xente real.

Como informa o Daily Kos, estes e-mails amosan que:

– As empresas agora usan “software de xestión de personaxes” que multiplican os esforzos de cada astroturfer, creando a sensación de que hai un maior apoio para o que a compañía ou o goberno está intentando facer.

– Este software crea todo o mobiliario online que tería unha persoa real: un nome, contas de correo electrónico, páxinas web e social media. Noutras palabras, automaticamente xera unha imaxe moi semellante aos perfís auténticos, facendo moi difícil discernir a diferenza entre un robot virtual e un comentador real.

– As contas falsas poden manterse actualizadas reposteando ou pondo ligazóns de xeito automático a contidos xerados en calquera outra parte, reforzando a impresión de que os posuidores da conta son reais e activos.

– Os astroturfers humanos poden crear un pasado para estas contas, suxerindo que estiveron ocupados pondo ligazóns ou retuiteando durante meses. Ninguén sospeitará que acaban de chegar á escena co único propósito de atacar un artigo científico sobre o clima ou para debater en contra dos novos controis sobre o sal na comida-lixo.

–Cun uso intelixente dos social media, os astroturfers poden, en palabras da firma de seguridade, “facer que pareza que un personaxe estivo nun congreso e presentarse a si mesmo como un dos individuos claves como parte dese exercicio... Hai una gran variedade de trucos nos social media que podemos empregar para engadir realismo ás personaxes ficticias”.

Mais se cadra a revelación máis alarmante é a seguinte. A US Air Force licitou a unha serie de compañías para subministrarlle software de xestión de personaxes, que levarían adiante as seguintes tarefas:

a. Crear “10 personaxes por usuario, cun pasado, unha historia, detalles de apoio e presenza cibernética que sexa técnica, cultural e xeograficamente consistente... Estes perfís deben ser capaces de aparecer en calquera parte do mundo e interactuar a través dos servizos convencionais online e das plataformas de social media.

b. Automaticamente prover aos astroturfers con “IP seleccionadas ao chou a través das cales poden acceder a internet” (un endero IP é o número que identifica o ordenador). Ademais, teñen que cambiar todos os días “ocultando a existencia da operación”. O software debería tamén confundir o tráfico web do astroturfer co “tráfico doutra multitude de usuarios de fóra da organización. Esta mestura de tráfico prové unha excelente cuberta e unha poderosa denegabilidade”.

c. Crear “enderezos IP estáticos” para cada personaxe, permitindo a cada astroturfer “parecer a mesma persoa durante o tempo”. Tamén debería permitir “ás organización que frecuentem o mesmo sitio/servizo mudar facilmente os enderezos IP para parecer usuarios normais que se opoñen a unha organización”

Software como este ten o potencial de destruír internet como un foro para o debate construtivo. Isto pon en perigo a noción de democracia online. Artigos que ameazan cuestións con maior implicación comercial están ser a ser estropeados polo que parecen exércitos de trolls organizados – como podes ver ás veces en guardian.co.uk

Internet é un regalo marabilloso, pero tamén é un filón para os lobbys corporativos, especialistas en marketing viral e publicistas gobernamentais, que poden operar no ciberespazo sen regulación, responsabilidade ou medo de ser detectados. Daquela, permitídeme repetir a pregunta que xa formulei en artigos anteriores e que aínda non foi respondida: que debemos facer para combater estas tácticas? Ler máis...

Hai uns meses a política de recortes do goberno do Reino Unido saltou á opinión pública internacional cando o estudantado saiu á rúa para enfrontar a espectacular subida das taxas académicas. Foran unhas marchas moi polémicas, das que o que máis trascendeu fóra das fronteiras do UK foi o asalto á sede do Partido Conservador ou ao coche do Príncipe Charles e Camila. Malia todo, a nivel interno supuxeron un auténtico revulsivo na esquerda social e política poñendo en evidencia que se comezaba a formar un bloque popular disposto a combater os recortes. Xa vos falei hai uns meses da Coalition of Resistance, unha gran alianza estatal en contra da contención do gasto público. Pois desde entón ao longo de todo o Reino fóronse formando decenas de grupos de base que actúan local ou sectorialmente. Un dos máis interesantes desde o meu punto de vista é UK Uncut, un movemento de acción directa que "ocupa" bancos e sucursais de empresas que evaden impostos de xeito divertido e pacífico.

Os sindicatos, aínda que tardaron, intentan agora canalizar toda esa enerxía que lles ven desde a base convocando unha gran marcha en defensa dos postos de traballo, do crecemento e da xustiza. Comezou hai uns 20 minutos en Embankment e rematará cun gran acto en Hyde Park. A TUC (a federación de sindicatos convocante) prevée que hoxe cheguen a Londres 300.000 persoas de todo o Reino Unido en 800 autobuses e 10 trens especialmente fletados para este evento. A capital non vive unha manifestación tan multitudinaria desde o comezo da guerra do Iraq aló polo ano 2003.

En breves irei a unirme a esta marcha histórica. Estarei tuiteando as impresións que vaia tendo e pola noite agardo actualizar de novo o blog cun resumo completo. Se queredes seguir en directo o que está a acontecer recoméndovos que lle botedes unha ollada ao que está a facer The Guardian ou que sigades o Twitter oficial da marcha e o hashtag #march26.

Noutra orde de cousas, e sen ter nada que ver co que está a acontecer no Reino Unido, deséxolles moita sorte aos compañeiros e compañeiras que hoxe están a constituír a nova organización do estudantado galego.

Ler máis...

Inauguro hoxe unha serie de posts sobre a esquerda inglesa cos que intentarei facer unha radiografía dos diferentes movementos e organizacións cos que me fun atopando nestes case catro meses que levo na illa. Non pretendo facer unha análise histórica, nin unha listaxe de siglas, tan só quero compartir os pareceres que vou tendo das diferentes expresións da esquerda neste país.

Na entrada de hoxe voume centrar nas forzas políticas representadas na Cámara dos Comúns, órgano lexislativo que rexe en todo o Reino Unido. O primeiro que me chamou a atención ao mirar a súa composición é a escaseza de organizacións de esquerda alternativa, especialmente desde que Respect perdeu o seu parlamentario (aquí chámaselles MP) nas pasadas eleccións. Pero primeiro botémoslle un ollo á composición da Cámara:

Gráfico: Wikipedia

Dos partidos enriba representados podemos considerar de centro-esquerda ou esquerda os seguintes: Labour Party, Scottish National Party, Sinn Féin, Plaid Cymru, Social Democratic Labour Party, e Green Party of England and Wales. Se desta lista quitamos ás formacións nacionalistas (non vou falar delas nesta serie porque ao vivir en Inglaterra non teño demasiada información) tan só nos quedan os laboristas e mailos verdes. Destes dous partidos, o único que podemos considerar que presenta un proxecto de esquerda realmente transformadora é o Green Party, xa que o Labour fai parte desa socialdemocracia que asumiu ao cen por cen a axenda neoliberal. Daquela por que falar do laborismo nun artigo sobre a esquerda? Pois porque tanto dentro do seu grupo parlamentario como no seo da organización existe unha corrente, non maioritaria mais si significativa, que mantén un posicionamento realmente progresista e transformador. Non afondo máis nisto xa que quero dedicarlle unha entrada enteira a esta ala radical do Labour Party.

Mais por que non hai en Inglaterra unha forza política de esquerda alternativa cunha representación electoral digna? Na miña opinión hai dúas grandes razóns. A primeira ten un carácter histórico, e é a falla dun proxecto político de tradición comunista. No Reino Unido, o Communist Party of Great Britain sempre foi unha organización moi marxinal e tan dependente de Moscova que non sobreviviu á caída da URSS. Noutros países europeos os vellos Partidos Comunistas aínda xogan a día de hoxe un papel relevante na esquerda alternativa. Aí temos o PCP en Portugal, o KKE en Grecia, Die Linke en Alemaña ou Izquierda Unida no Estado Español. Son forzas minoritarias pero cunha tradición o suficientemente arraigada como para teren unha representación estábel. O segundo motivo desta falla de proxectos políticos tranformadores é a lei electoral do Reino Unido. Para elixir a cada un dos 650 Membros do Parlamento divídese ao electorado en distritos, de xeito que cada un deles achegue tan só un representante á Cámara dos Comúns. Esta norma, que só permite ao candidato máis votado converterse en MP, favorece aos dous grandes partidos estatais e fai moi difícil a entrada de forzas políticas alternativas.

A primeira aproximación á esquerda inglesa é desalentadora, mais en vindeiras entregas desta serie iremos vendo que, malia todo, tamén ten aspectos moi positivos e interesantes. Iso si, haberá que ir a buscalos a fóra do parlamento.

Ler máis...