Hoxe teño pouco tempo para actualizar a bitácora. Así que limitareime a compartir convosco un par de videos que vin estes días.

O primeiro titúlase "10 anos do BNG Creando Realidades en Compostela" e como deduciredes polo título é un documentario conmemorativo dunha década de participación nacionalista no goberno da capital. Son preto de 25 minutos de entrevistas cuns 60 veciños e veciñas da cidade falando de distintos aspectos relacionados coa actividade institucional do Bloque no concello: participación cidadá, zonas verdes, política cultural, etc. Presentouse o pasado día 2 de xuño no Teatro Principal, e dende entón está dispoñíbel en Vimeo para que todo o mundo poida ter acceso. Recoméndovos que o vexades, realmente paga a pena e non se fai para nada pesado.

BNG - 10 anos from BNG de Santiago on Vimeo.

O outro video que quería compartir convosco acabo de descubrilo a través do Twitter de Xabier Pérez Igrexas. É un anuncio promocional da conta que Hugo Chávez abriu recentemente nesta rede social. Na miña opinión, Venezuela está a traballar nunha liña moi interesante no que á comunicación en internet se refire. Comezaron coa páxina do PSUV, seguiron co Twitter, a Guerrilla Comunicacional e hai pouco o blog de Chávez. A medida que desde o goberno van aumentando o acceso das clases populares a internet, o movemento revolucionario estase a introducir nas redes sociais para espallar a súa mensaxe. E falando de políticos nas redes sociais, o portavoz nacional do BNG tamén creou recentemente unha conta en Facebook, outra en Twitter e un blog. Queda bastante por mellorar, pero é un avance.



Ler máis...

Hoxe mesmo presentouse unha nova iniciativa a prol do idioma. Chámase GalegoLab e pretende impulsar iniciativas concretas a favor da lingua galega. Entre os seus fundadores podemos atopar a vellos coñecidos nisto das plataformas pro-galego: Belén Regueira, Xurxo Souto, María Yáñez, Xosé Manuel Pereiro, Antón Reixa, Sechu Sende, Rafael Cuiña, Henrique Monteagudo, Santiago Jaureguizar, Xabier P. Docampo...e así até xuntar 43 nomes que podedes ver n´A Nosa Terra.

Cando vin por vez primeira o anuncio de que se ía constituír GalegoLab veume á cabeza o vello refrán de "outra vaca no millo". Agora ben, a miña opinión foi mudando cando descubrín o que querían facer era algo tan novidoso que ningunha das outras plataformas e asociacións cobre agora mesmo. Daquela que ten de especial? Como dixen antes, pretenden impulsar iniciativas concretas a favor da lingua galega. Para iso empregan un sistema participativo de abaixo-arriba e apostan por unha "especial incidencia nas culturas emerxentes e na naturalidade da vida cotiá". Como conseguen iso? Pois grazas ao crowdsourcing, que non deixa de ser aquilo tan repetido do traballo colectivo en rede. Permite que un gran número de persoas colaboren en pequenos proxectos de acción lingüística achegando as súas ideas, desenvolvendo determinadas partes ou mesmo dirixíndoos. A natureza das propostas debe ir dirixida introducir o idioma con naturalidade en eidos nos que non é frecuente.

E xa sairon as primeiras ideas! Algunhas, ao meu xuízo, moi boas. Vouvos pór uns cantos exemplos:

Encontro musical coruñento-vigorento. Grupos das dúas principais cidades galegas, con repertorio galego, superando as ficticias rivalidades e reivindicando o uso do galego no ámbito urbano entre a xente nova. Para iso propoñemos un concerto que se realice en días consecutivos (mellor venres e sábado), un día nunha cidade e ao día seguinte noutra.

Unha frase de galego á semana. A idea sería escoller unha frase sinxela (pode ser unha á semana, ao mes...) que sirva de troco para obter descontos. Por exemplo, a frase desta semana é "Bos días, ¿Cómo vai todo?". Só por dicila, o cliente obterá un desconto, ainda que o resto da conversa sexa noutra lingua.

Galegogym. Hai poucas oportunidades para facer aerobic e táboas de fitness en galego. Para iso necesítase música, pero tamén propostas de exercicios. O que se pretende é producir táboas de fitness que combinen música e exercicios, para podelos usar en ximnasios ou en auto-adestramentos. Distribuiríase en CDs e tamén en podcast para que o puidese usar calquera.

Interesante verdade? Anímovos a que fedelledes polo web e que se o considerades, vos poñades a traballar nalgunha idea. Por se a alguén lle interesa, GalegoLab constituiuse como asociación cultural e calquera pode facerse socio pagando unha cota mensual mínima de dez euros. Ogallá este proxecto teña continuidade! Ler máis...

Autores e xuristas do Estado Español reclaman unha rede libre, mais tamén dos intereses empresariais e económicos. Esta é unha clara aposta pola democratización con maiúsculas de internet. Un paso adiante na construción dunha sociedade máis xusta desde o coñecemento e a cultura. Grazas a Xabier Pérez Igrexas pola tradución ao galego.

Manifesto: En defensa dunha rede libre.

O recente “Manifesto en defensa dos dereitos fundamentais en Internet” foi subscrito por multitude de administradores de webs, bloggers e simples usuarios da Rede dun moi amplo abanico político. Revisando o escrito e dito sobre este manifesto, atopamos que temos algúns compañeiros “de viaxe” realmente incómodos. Xunto a quen apoian con sinceridade a libre difusión da cultura en Internet, un grupo de asinantes subscríbeo só para oporse ao goberno de Zapatero desde a dereita máis montaraz. Entre eles atopamos a xornalistas que defenden a libre descarga de películas ou música desde Internet pero son celosos gardiáns doutras formas moito máis inxustas e colonialistas de propiedade privada.

A esquerda e a dereita loitaron, loitan e loitarán pola titularidade dos medios de produción, este é o motor da historia, impulso que, por obvio, adóitase ocultar. Na actual orde mundial, as propiedades intelectual e industrial convertéronse nun instrumento de acumulación de capital máis eficaz que ningunha industria ou comercio.

A explotación do dereito de autor, lonxe de responder ao seu teórico obxectivo, o sustento dos creadores, utilizouse como elemento de dominación, como arma ao servizo da caste cultural máis acomodaticia co sistema establecido. No caso de Estados Unidos, representa un valor estratéxico. A riqueza dunha nación pode chegar a basearse na imposición de taxas por utilización de propiedades inmateriais de todo tipo, incluído o uso de sementes ou variedades animais patentadas. Desde unha óptica transformadora que aspira a unha sociedade máis xusta e igualitaria, só cabe apoiar e promover o libre coñecemento.

Defendemos a democratización da cultura porque a creación fana as colectividades a través de determinados individuos e non ao revés, como se adoita pensar. Consideramos que o sistema de royalties que só beneficia a uns poucos é inxusto, tanto para as patentes científicas como para a expresión da creatividade humana. Por iso cremos que non se trata de que os autores cambien de amos. A cultura libre debe estar insere nun movemento colectivo que vaia máis aló das rendas dun tipo ou outro de empresario. Son moitos os creadores que se definen como traballadores da cultura e aspiran a unha remuneración que lles permita manterse e non a seguir gañando máis aló do esforzo realizado. O problema non radica en como seguir cobrando dereitos, senón no xeito de facer que as contribucións intelectuais, artísticas ou científicas pertenzan realmente a toda a sociedade e non só a quen teñen o privilexio de explotalas.

Como en tantas ocasións é preciso deixar ao carón, sequera un momento, o etnocentrismo do primeiro mundo e recordar que para unha verdadeira diminución da brecha dixital hai condicións previas: a chegada da electricidade ao domicilio, diñeiro para comprar un computador, un Estado que che ensinou a ler e escribir, e comer, e ter un teito e un médico para cando che pos enfermo. Éraa dixital non poderá lograr iso se non é imbricándose na loita dos pobos.

Tanto como a democratización da cultura, con máis razón cabe defender a democratización de toda a economía. Non parece razoable aplicar neste debate o termo "democracia" tan superficialmente como se está facendo. Se a maioría dos internautas está en contra do peche de páxinas Web que facilitan o intercambio de arquivos, unha gran maioría de cidadáns está a favor de repartir entre todos a riqueza da que se apropian empresas como o Banco de Santander, Repsol ou Telefónica, distribución que segue a mesma lóxica de quen pedimos un coñecemento universal, e que ninguén ousa expor por unha evidente cuestión de correlación de forzas.

Para reivindicar Internet como un dereito, non como un slogan publicitario, é preciso incluílo dentro do público, como a educación ou a sanidade, e non deixalo en mans de provedores privados que poden acabar coa neutralidade da rede á marxe da lexislación só con aumentar o custo de subir contidos. Sabemos que nas nosas sociedades entregadas á privatización é unha reivindicación difícil, pero necesaria e un goberno que realmente represente ao pobo que o elixiu debería ser capaz de levala a cabo.

No ámbito da cultura hai propostas audaces como a de distribuír o cine español subvencionado baixo licenza copyleft, lexislando para que a percepción de axudas públicas determine a publicación de obras con licenzas libres para lograr a súa máxima difusión. Ou as que pasan pola nacionalización da SGAE e demais entidades de xestión para que a retribución aos creadores deixe de ser unha cuestión privada. Iniciativas como a Carta para a innovación, a creatividade e o acceso ao coñecemento, aínda insuficientes, apuntan a posibilidade de construción de regras distintas. Os intereses que se opón a iso son poderosos. Pero neste momento a evolución dos medios de reprodución abre unha oportunidade para que ningún conglomerado mediático poida decidir que produtos culturais merecen ser distribuídos e cales non. Trátase de entender o P2P como unha gran biblioteca común e non como, unha vez máis, servizos en streaming onde sexan as discográficas ou as editoriais ou as novas empresas da Web quen decidan que soa, lese, imaxina.

Preguntámonos se o goberno ten algún interese, aínda que sexa mínimo, en investigar novos modelos. Nin a lóxica da prohibición, nin tampouco a lóxica do cambio de amo. A política das multinacionais do entretemento foi dirixida a un só obxectivo: expoliar á Humanidade do seu patrimonio cultural. O cambio no modo de reprodución das creacións podería supor un avance para todos. Quizá non sexa fácil. Pero, por unha vez, non é moito máis difícil que prohibir e castigar. Trátase de recuperar a rede para todos os seres humanos e non para as grandes empresas que cada día aprópianse dela un pouco máis.

Subscriben:

Carlos Martínez, xurista, Pascual Serrano, xornalista e escritor, Carlos Sánchez Almeida, avogado, Belén Gopegui, novelista, Santiago Alba, escritor, Ignacio Ramonet, xornalista e escritor, Alex da Noz, músico, Carlos Fernández Liria, filósofo e escritor, Isaac Rosa, escritor, Mercé Molist, xornalista, Constantino Bértolo, editor, Carlo Frabetti, escritor e matemático, Rosa Regás, escritora, Irene Amador, antropóloga, Antonio Arco, músico.

Ler máis...

Sempre defendín que, malia os nosos erros, Galiza Nova é a única organización xuvenil cunha actividade real no seo da sociedade. Agora ben, de cando en cando, hai iniciativas de Novas Xeracións ou das Xuventudes Socialistas de Galicia que me parecen positivas e que considero aplicábeis para a miña organización.

Este é o caso da X Escola de Formación da XSG, que este ano levaba o título de "Conecta@s ao mundo" e tiña como eixo central as TIC na política. Efectivamente, o programa podía estar mellor, sobre todo se temos en conta os medios cos que conta a organización xuvenil do PSdeG, pero o que me gustaría comentar hoxe aquí é a idea. No nacionalismo non contamos con espazos formativos que nos permitan aumentar os coñecementos da militancia en novas tecnoloxías e comunicación política, a pesar de que podería supor un avance cualitativo na nosa actividade diaria. Cuestións tan sinxelas como manter un blog, empregar as redes sociais ou enviar un voceiro electrónico son descoñecidas para boa parte do movemento xuvenil nacionalista. Dar un paso adiante neste campo facilitaría a introdución da nosa mensaxe no pobo e melloraría a tranmisión de información a nivel interno. Son moitos os retos que presenta a Sociedade da Información e debemos estar á altura. Afortunadamente, Galiza Nova introduciu nas teses da XI Asemblea Nacional o obxectivo de elaborar un plano de comunicación nos vindeiros dous anos. Agardo que este compromiso non quede en papel mollado e que permita fixar, entre outras cousas, a relación da nosa organización con internet e que aposte por cuestións tan elementais como agregadores de blogs ou redes sociais. Ler máis...